Verhaal fragmenten uit ‘Ik ben met je … en andere waargebeurde verhalen’
Hs 1 Het verdwenen dorp - India Pag. 13
Het is al laat als de feestvierende dorpelingen naar huis terugkeren. Het lawaai komt zijn kant op. Als het steeds dichterbij komt, vraagt Ramu zich af wat er aan de hand is. Hij woont aan de rand van het dorp en heeft de hele avond de geluiden van het feest wel gehoord. Nu lijkt het wel alsof het feest zich verplaatst in de richting van zijn huis.
Dan wordt de deur opengegooid. ‘Kom naar buiten Ramu. Waar was jetoch vanavond?’ Hij kijkt in de woedende gezichten van zijn dorpsgenoten. Zijn buren. Zijn vrienden. Zijn familie. Ze schreeuwen door elkaar.
Hs 2 Geen vrede – Marokko Pag. 24
De laatste tijd hebben ze echt veel ruzie. Ze is soms ook zo boos op Bassam. Het begint altijd met kleine dingetjes. Maar dan komen al haar frustraties eruit. Ze moet denken aan haar oma die, toen ze nog maar acht jaar was, tegen haar zei: ‘Amira, een vrouw verlaat maar twee keer haar huis.
De eerste keer als ze aan een man wordt gegeven en de tweede keer als ze in een kist het huis wordt uitgedragen.’ De oude vrouw had haar veelbetekenend aangekeken. ‘Het is niet anders.’ Amira vindt het oneerlijk. Ze verlangt zo naar liefde en veiligheid. Verveeld draait ze aan de knop van de radio, op zoek naar wat afleiding.
Hs 4 Jonge vrouw wil wraak Albanië Pag. 32
In het begin sprak ik vaak met haar over de wraak op mijn vader. ‘Wie moet het doen, er zijn nu alleen nog kinderen en vrouwen over.’ Mijn moeder verbijsterde me door de wraakgedachte totaal van de hand te wijzen.
‘Het moet ergens stoppen Katerina. De dood van iemand uit hun familie zal jouw pijn niet minder maken. Integendeel, je moet dan ook nog met de schuld van een moord leven. Bloedwraak is geen oplossing.’ Ze kon me niet overtuigen. ‘Als papa niet zo lang had gewacht, dan was hij misschien niet gedood. Ze waren gewoon bang voor de laatste man in onze familie. Nu voelen ze zich veilig, daar moeten we gebruik van maken. Bloed roept om bloed.’